İnsan, tamam olduğunu sanır;
oysa en eksik hâliyle yürür hayatta.
Sevincin içinde sızı vardı.
Hüznün içindeyse… ümit.
Doyarken acıkır,
acıkırken doyar insan.
Gördüğünü sandı.
Meğer kördü.
Kör sandığı yerde,
güneşe rastladı.
Nefes alırken daraldı.
Daralırken nefes aldı.
Hayat bazen acıdır.
Bazen de zehir.
Uyurken uyandı.
Uyanıkken uyuyordu.
Büyüdüğünü sandı.
Meğer küçülmüştü.
Küçükken büyümeyi bilmeden.
Dua ederken bağışlanmak istedi.
Bağışlanmak isterken tökezledi.
Söz, doğmadan önce içteydi;
dile gelince sustu.
Gitmek istedi, kaldı.
Kalmak istedi, gitti.
İnsanın yolu böyledir.
Severken kırdı.
Kırılırken sevdi.
Umudun tam ortasında ansızın karardı.
Ama yine umuda tutundu.
Sessizce.
Güçlü olduğunu sandı.
Tam güç dediği yerde kırıldı.
Sahip olduğunu sandı.
Kaybedince anladı:
Her şey emanet.
Unuttuğunu sandı.
İçinde taşıdı.
Susturduğunu sandı.
İçinde büyüttü.
Yaşamak istedi.
Öldü.
Ölürken yaşamayı öğrendi.
İnsan öğrendiğini sanır;
meğer bilmediğini fark eder.
İnsan, kendi paradoksunun adıdır..!
Bu satırlar şikâyet değil, fark ediştir...
Çetin Ay
BWA BAŞKANI
